۱

من به اینجا آمده‌ام تا صدای درد آلود مادران داغدیده و نگرانی باشم که جگر گوشه‌هایشان را بخاطر راهپیمایی و اعتراض مسالمت آمیز به نتیجهٔ انتخابات اخیر به صلابه کشیده اند ، به فجیع‌ترین شکل کتک زده اند ، به زندانها افکنده اند، ناپدیدشان کرده و کشته اند

۲

من به اینجا آمده‌ام تا صدای حقانیت روشنفکران،اهل قلم،هنرمندان،اقلیت‌های جنسی‌ و قومی و بومی و مذهبی‌ و عقیدتی باشم که طی‌ سه دههٔ گذشته تنها به دلیل گونه‌ای دگر اندیشیدن،دیگر سخن گفتن یا داشتن اندیشه و باور متفاوت به زندان افتاده اند  شکنجه دیده اند  به قتل رسیده اند  به اعتراف‌های نمایشی و دروغین وادار شده اند و یا چون من طی‌ دو دههٔ زندگی‌ در آن‌ سرزمین مجبور به سکوتشان کرده اند

۳

من به اینجا آمده‌ام تا صدای حق طلبانهٔ جنبش ملی‌ و خودجوش هموطنانم در داخل ایران باشم و همبستگی‌ و حمایت خود را از این جنبش که زنان و جوانان به واقع نماد بالندهٔ آن‌ هستند  اعلام کنم

۴

من به اینجا آمده‌ام تا در مقابل نهاد معتبر سازمان ملل متحد صدای شکایت مردم ایران را به گوش جهانیان برسانم و از دبیر کل آن‌ بخواهم که هر چه سریع تر هییتی را برای بررسی‌ وضع دستگیرشدگان وجوانان بیگناه دربند ومفقود شدگان وقایع اخیر و کلیهٔ زندانیان سیاسی و عقیدتی و شکنجه شدگانی که سالهاست در زندان‌ها به فراموشی سپرده شده اند   ، به ایران اعزام کند

۵

من به اینجا آمده‌ام تا در زمانی‌ که توجه مجامع بین‌المللی و کشورهای جهان به جنبش خودجوش و ملی‌ مردم ایران و ستمی که بر آنان میرود  جلب گردیده و از طریق ایرانیان خارج از کشور درخواست و پیام آنان را به گوش جهانیان برسانیم و صدای آزادی خواهی‌ هموطنانم باشم و بگویم که خواسته من و تمامی‌ ایرانیان آزادهٔ داخل و خارج از کشور، برقراری دمکراسی  آزادی  عدالت و برابری در ایران بر اساس بیانیهٔ جهانی‌ حقوق بشر است

۶

من به اینجا آمده‌ام تا نشان دهم که اهل سازش با این رژیم خودکامه و غیر دمکراتیک نیستم، سخنران و سیاست پیشه هم نیستم ولی‌ همواره پشتیبان خواسته‌های بر حق مردم کشورم بوده‌ام و خواهم بود و در این راه از تنها توانایی‌ که دارم یعنی‌ هنر خواندن‌ام برای رسانیدن پیام خود و میهنم استفاده کرده و می‌کنم

۷

من به اینجا آمده‌ام تا بگویم  آری می‌‌دانم برای رسیدن به این اهداف مقدس ، ملت ما راهی‌ پس دراز پیش رو دارد ولیکن با هر نوع اعمال خشونت ، جنگ، حبس، کشتار و حضور بیگانه در کشورم مخالف هستم و از   گام‌های مثبت هر چند کوچک همچون این فراخوان پشتیبانی می‌‌کنم و با امید به اینکه با تداوم اینگونه حرکت‌ها شاهد برقراری دمکراسی، آزادی بیان ،آزادی قلم، آزادی اندیشه، آزادی انتخاب ، آزادی مذهب و آزادی زنان در آن‌ سرزمین اهورایی باشیم

زنده باد ایران برقرار باد پرچم سه رنگ شیر و خورشید نشان که قرنهاست هویت هر ایرانی‌ آزاده به شمار میرود

“Human Chain of Solidarity -- Pro-Democracy in Iran Rally in Washington, DC on July 18,2009. Sponsored by the Committee to Protect the Iranian People’s Vote. (Find them on Facebook!) Activists there dispute America and Britain being behind the pro-democracy movement in Iran. Also, we got an exclusive interview of Googoosh, a famous Iranian singer who was banned from singing after the Iranian revolution in 1979. This “human chain of solidarity” started at the United Nations Information Center on K Street to the Interest Office of Iran on Wisconsin Avenue. Please support the Iranian People’s struggle for democracy, and urge the UN to hold free and fair elections in Iran with International Monitors.”

سلام به همه ی مردم ایران و هموطنان خارج از کشور

در یکماه اخیر به دقت اخبار و رویدادهای ایران را تعقیب کرده و می کنم. با دیدن تصاویر مردمی که زخمی و کشته می شدند، گریستم و می گریم. همچون همه ی ایرانیان مقیم خارج، دل من در شهرهای ایران است. در تمامی لحظات کوشش می کنم تا در عالم خیال به سلول های انفرادی زندانها بروم و از نزدیک شاهد آنچه بر آنها می رود باشم. این تجربه ی دردناکی است که از سر می گذرانم. با خود می اندیشم وقتی تجربه ی خیالین سلول های انفرادی این همه دردناک است، فرزندان دلیر ایران چگونه این تجربه ی عینی را از سر می گذرانند. یک سو زندانیان چشم بسته و بی خبر از دنیا قرار دارند، و در سوی دیگر،بازجویانی که از هر وسیله ای برای خورد کردن فرزندان دلیر ایران زمین استفاده می کنند. باید برای آزادی آنها کاری کرد.

من ضمن اعلام حمایت از اعتصاب غذای اکبر گنجی و دیگر روشنفکران ایران در برابر مقر سازمان ملل در نیویورک،از همه ی ایرانیان مقیم آمریکا دعوت می کنم تا در این تحصن شرکت کنند و صدای اعتراض مردم ایران را به گوش جهانیان برسانید. من هم به عنوان یک ایرانی ، که دل در گرو آبادی و آزادی و سربلندی ایران دارد،در اولین روز این برنامه (31 تیر- 22 جولای) در کنار شما در این تحصن شرکت خواهم کرد تا بتوانیم برای آزادی کلیه ی  زندانیان سیاسی- عقیدتی گامی به پیش برداریم.

دوستدار همه ی شما

گوگوش

Online petition – Protect Human Rights in Iran

امسال مردم در سراسر گیتی شصتمین سال انتشار بیانیه جهانی حقوق بشر را به عنوان عالیترین دستاورد بشری، جشن می گیرند.
کانون مدافعان حقوق بشر در ایران نیز تصمیم گرفت تا همزمان و پا به پای نهاد های بین المللی، این روز را ارج نهد.

اما در ایران، گفتن از حقوق بشر جرم و دفاع از آن با مجازات روبروست. تلاشگران و پشتیبانان حقوق بشر، زندانی، شکنجه و برخی ناپدید می شوند.
در بیانیه “سازمان جهانی مبارزه با شکنجه” و “فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر” خبر این گونه آمده است:
« روز ۲۱ دسامبر ۲۰۰۸، دفتر کانون مدافعان حقوق بشر در تهران، تنها سازمان غیردولتی مستقل در زمینه حقوق بشر در داخل ایران که یکی از اعضای فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر نیز به شمار می رود، به شکلی وحشیانه و زورگویانه و بدون صدور هیچ گونه حکمی از سوی قاضی پلمب شد… »
مگر در منشور جهانی چه نوشته شده است؟
آیا نباید در قرن ۲۱ از آزادی بیان، قلم، ادیان و مرام و حق تشکیل سندیکاها و از آزادی رسانه های همگانی و آزادی احزاب و برابری زنان و مردان و آزادی گویش، دانش، پژوهش و نمایش و هنر حرفی زده و دفاع کرد؟
خانم شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، و چند تن از وکلای پایبند به حقوق بشر، دفتری را در تهران دایر کرده اند. این دفتر با پولی که خانم عبادی به عنوان جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۳ به دست آورد، خریداری شده است.
مگر کانون مدافعان حقوق بشر چه کار می کند که مورد قهر و غضب دولت ایران قرار گرفته است؟
این بنیاد دارای سه هدف بزرگ و انسانی است که در اساسنامه و همچنین در نامه اعتراضیه آنان به بسته شدن دفتر خود، آمده است:

کانون مدافعان حقوق بشر طبق اساسنامه خود سه وظیفه اصلی بر عهده دارد،
۱ ـ دفاع رایگان از متهمان عقیدتی و سیاسی،
۲ ـ حمایت از خانواده های زندانیان سیاسی و عقیدتی،
۳ ـ گزارش دهی منظم و مستمر در موارد نقض حقوق بشر در ایران.
از آنجایی که در دو سال اخیر به هیچ یک از گزارشگران ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد جهت ورود به ایران ویزا داده نشده بود، بسیاری از سازمان های بین المللی به گزارش های این کانون استناد می کردند، از جمله بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد در گزارشی که به مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دسامبر ۲۰۰۸ ارائه کرد و منجر به صدور قطعنامه علیه دولت جمهوری اسلامی ایران شد نیز به گزارش کانون مدافعان حقوق بشر استناد شده بود. »

مسئولیت بسته شدن دفتر کانون مدافعان حقوق بشر و هر گونه ناروایی به تلاشگران و مدافعان حقوق بشر متوجه حکومت اسلامی است. ما خواهان بازگشایی بی قید و شرط این دفتر و مصونیت کلیه افراد آن از هرگونه پیگرد و برخوردهای ایذایی هستیم.

ما امضا کنندگان زیر، چه فردی و چه حزبی، گروهی، سازمانی پشتیبانی کامل خود را از فعالین کانون مدافعان حقوق بشر در ایران اعلام نموده و اذیت و آزار آنان، به ویژه خانم شیرین عبادی را به شدت محکوم نموده و این عمل دولت ایران را که از امضاء کنندگان کنوانسیون های جهانی سازمان ملل است، کاری بسیار ناشایست و زشت و غیر انسانی می دانیم.
از مسئولین دولت ایران که دستور بسته شدن دفتر کانون مدافعان حقوق بشر را صادر کرده اند، مصرانه می خواهیم تا هر چه زودتر اجازه بازگشایی دفتر را داده و پلمب درب آن را بردارند.

این نامه به زبان های پارسی، انگلیسی، فرانسوی،هلندی، ترکی، آلمانی، اسپانیولی، ایتالیایی، سوئدی، عربی، روسی و آذری نوشته شده است.

هر هفته تا بازگشایی دوباره دفتر کانون مدافعان حقوق بشر، امضا های جمع آوری شده برای ارگان های زیر ارسال خواهد شد:
سازمان ملل متحد
سازمان عفو بین الملل
رئیس پارلمان اروپا
رئیس حقوق بشر در پارلمان اروپا
برای یکایک نمایندگان پارلمان اروپا
برای تمام کسانی که جایزه صلح نوبل گرفته اند
برای تمام احزاب اپوزیسیون و دموکرات ایران در تبعید
برای کانون نویسندگان ایران
برای رسانه های همگانی شناخته شده و معتبر جهان

تذکر : اگر چنانچه می خواهید این دادنامه را امضا کنید، باید حتما نام و نام خانوادگی خود را کامل بنویسید و از نوشتن نام های مستعار و مخفی کاری خود داری کنید.
این دسته از امضا ها از سیاهه پاک خواهند شد

Online petition – Protect Human Rights in Iran