سالهای اول انقلاب – سالهای احضار، بازجویی، حبس، و قصه تنهایی ها. سالهای اجبار به تطبیق به واقیعت یک زندگی کاملا متفاوت…سالهایی که نه تنها ممنوع الخروج، بلکه ممنوع الحضور و ممنوع الچهره هم بودم، یعنی سعی می کردم که کمتر در محافل عمومی یا حتی در خیابانها دیده بشوم. شاید برای کسانی که آن روزها نبودند درک حال و هوای آن دوران، بخصوص آن سالهای اول، کمی دشوار باشد ولی کوچکترین عکس العمل یا استقبال مردم از من ممکن بود که برای من و آنان باعث دردسر شود. به همین دلیل مجبور شدم که کمتر با مردم در ارتباط باشم و ۲۱ سال در سکوت به سر ببرم. مانند همه مردم جنگ، سختی ها و کمبودها را تجربه و لمس کردم
روزها را اکثرا با مطالعه کتاب یا تماشای ویدیو سپری می کردم. افسرده بودم و به تدریج این افسردگی تبدیل به یک یاس عمیق شده بود و از فکر موسیقی و خواندن کاملا مایوس شده بودم. دلتنگی می کردم، صحنه دیگر برایم یک رویا بود و دیگر انگیزه و امکانی برای کار وجود نداشت. سالها گذشت. آزارها و فشارها به تدریج کاهش یافت، ولی حبس صدا هرگز
تابستان ۱۳۷۹ – اولین کنسرت خارج از کشور در تورنتو را هرگز از یاد نخواهم برد. جمعیت عظیمی در بزرگترین سالن شهر گرد هم آمده بودند که گوگوش را بعد از ۲۱ سال ببینند ، و من نگران آن بودم که نتوانم روی صحنه جوابگوی آن همه انتظار و توقع مردم باشم، و با اضطراب شدید و با چشمان پر از اشک به روی صحنه رفتم، و با این کلمات شروع کردم: به نام ایران و ایرانی…سلامی چون بوی خوش آشنایی
حس عجیبی است. گرچه از هم میهنان داخل کشور دور شده ام، ولی خود را به نحوی به آنان نزدیک تر از آن سالهای سکوت که در میانشان زندگی می کردم حس می کنم. به راستی حرفهایی هست که با کلام نمیشه گفت
گوگوش
یک احساس دلنشین و پر از وجد، مدتیست با منست. روزی تقدیر ما را از هم جدا کرد و اینک تقدیر دوباره ما را به هم رسانده . همکاری من با حسن شماعی زاده به ترانه هایی چون غریب آشنا، مرداب، جاده، کوه، پیشکش، کویر و … باز میگردد که هر کدام برگی درخشان در کارنامه هنری هر دوی ما هستند
مدتها بود که منتظر فرصتی برای همکاری دوباره و زایش شاهکار دیگری بودم ، و هنگامی که ترانه “هیاهو” با شعر زیبای بابک صحرایی و اجرای خود شماعی زاده را شنیدم آنقدر تحت تاثیر قرار گرفتم که از او تقاضا کردم که من هم این آهنگ را اجرا و ضبط کنم. چند روزی نگذشت که برای ضبط این ترانه به استودیوی او رفتم، با کوله باری پر از خاطره از آن روزهای دلنشین و زیبا، که با شوق و یکدلی در کنار هم و برای مردم از گنجشکها و دشتهای دور و جاده می گفتیم، بی خبر از طوفانی که در راه بود و جاده ای که همواره پر غبارتر شد، و اسبهای سفید و مهربانی که در آن دشت غریب برای همیشه گم شدند
اینک که چند هفته از پخش این ترانه با صدای من می گذرد، با مهر شما عزیزان و استقبال تان از “هیاهو” یقین دارم که ما موفق به آفرینش یک ترانه بیاد ماندنی و زیبا شده ایم، و از شما برای تمام پیامها و حمایتتان بی نهایت سپاسگزارم. امیدوارم که در آینده دست تقدیر من و دوست قدیمی و عزیزم را بار دیگر در کنار هم قرار دهد
و شما…این مهر و عشق شماست که مرا هر روز در ادامه ی راهم استوارتر میکند و روحم را طراوت می بخشد. خوشحالم که در چند ماه آینده با دست پر و ترانه هایی که امیدوارم در قلب و روح شما جا باز کنند به خانه های شما می آیم . روزهای خوشرنگی در راه است
گوگوش
گوگوش
